کربلای انتظار

زهرا(س) اگر نبود

قطعه شعر زیر تقدیم به مادر مهدی صاحب الزمان:

زهرا اگر نبود خدا مظهری نداشت توحید انعکاس نمایانتری نداشت

جز در مقام عالی زهرا فنا شدن ملک وجود فلسفه دیگری نداشت

زهرا اگر در اول خلقت ظهور داشت دیگر خدا نیاز به پیغمبری نداشت

فرموده اند در برکات وجود او زهرا اگر نبود علی همسری نداشت

محشر بدون مهریه ی همسر علی سوگند می خوریم شفاعتگری نداشت

حتی بهشت با همه نهرهای خود چنگی به دل نمی زد اگر کوثری نداشت

دیروز اگر به فاطمه سیلی نمی زدند دنیا ادامه داشت، دگر محشری نداشت

+ نوشته شده در چهارشنبه هفتم بهمن ۱۳۸۸ ساعت 12:27 توسط سعید قبادی |

کربلای انتظار می کوشد با ارائه احادیث و روایات در باب موضوع مهدویت و شناساندن زیبائی کلام ائمه شیعه قدمی ناچیز در راه نشر معارف اهل بیت بردارد تا بسیاری از احادیث ناب شیعه در دسترس علاقه مندان قرار گیرد.

عصر یک جمعهء دلگیر، دلم گفت بگویم بنویسم که چرا عشق به انسان نرسیده است؟چرا آب به گلدان نرسیده است؟چرا لحظهء باران نرسیده است؟ وهر کس که در این خشکی دوران به لبش جان نرسیده است، به ایمان نرسیده است و غم عشق به پایان نرسیده است. بگو حافظ دلخسته زشیراز بیاید بنویسد که هنوزم که هنوز است چرا یوسف گمگشته به کنعان نرسیده است ؟چرا کلبه احزان به گلستان نرسیده است؟دل عشق ترک خورد، گل زخم نمک خورد، زمین مرد، زمان بر سر دوشش غم و اندوه به انبوه فقط برد،فقط برد، زمین مرد، زمین مرد ،خداوند گواه است،دلم چشم به راه است، و در حسرت یک پلک نگاه است، ولی حیف نصیبم فقط آه است و همین آه خدایا برسد کاش به جایی، برسد کاش صدایم به صدایی...

عصر این جمعه دلگیر وجود تو کنار دل هر بیدل آشفته شود حس، تو کجایی گل نرگس؟به خدا آه نفس های غریب تو که آغشته به حزنی است زجنس غم و ماتم، زده آتش به دل عالم و آدم مگر این روز و شب رنگ شفق یافته در سوگ کدامین غم عظمی به تنت رخت عزا کرده ای؟ ای عشق مجسم! که به جای نم شبنم بچکد خون جگر دم به دم از عمق نگاهت. نکند باز شده ماه محرم که چنین می زند آتش به دل فاطمه آهت به فدای نخ آن شال سیاهت به فدای رخت ای ماه! بیا صاحب این بیرق و این پرچم و این مجلس و این روضه و این بزم توئی ،آجرک الله!عزیز دو جهان یوسف در چاه ،دلم سوخته از آه نفس های غریبت دل من بال کبوتر شده خاکستر پرپرشده، همراه نسیم سحری روی پر فطرس معراج نفس گشته هوایی و سپس رفته به اقلیم رهایی، به همان صحن و سرایی که شما زائر آنی و خلاصه شود آیا که مرا نیز به همراه خودت زیر رکابت ببری تا بشوم کرب و بلایی، به خدا در هوس دیدن شش گوشه دلم تاب ندارد ،نگهم خواب ندارد، قلمم گوشه دفتر غزل ناب ندارد، شب من روزن مهتاب ندارد، همه گویند به انگشت اشاره مگر این عاشق بیچارهء دلدادهء دلسوخته ارباب ندارد...تو کجایی؟ تو کجایی شده ام باز هوایی،شده ام باز هوایی...

گریه کن ،گریه وخون گریه کن آری که هر آن مرثیه را خلق شنیده است شما دیده ای آن را و اگر طاقتتان هست کنون من نفسی روضه ز مقتل بنویسم، و خودت نیز مدد کن که قلم در کف من همچو عصا در ید موسی بشود چون تپش موج مصیبات بلند است، به گستردگی ساحل نیل است، و این بحر طویل است وببخشید که این مخمل خون بر تن تبدار حروف است که این روضهء مکشوف لهوف است، عطش بر لب عطشان لغات است و صدای تپش سطر به سطرش همگی موج مزن آب فرات است، و ارباب همه سینه زنان کشتی آرام نجات است ،ولی حیف که ارباب «قتبل العبرات» است، ولی حیف که ارباب«اسیر الکربات» است، ولی حیف هنوزم که هنوز است حسین ابن علی تشنهء یار است و زنی محو تماشاست زبالای بلندی، الف قامت او دال و همه هستی او در کف گودال و سپس آه که «الشّمرُ ...»خدایا چه بگویم «که شکستند سبو را وبریدند ...» دلت تاب ندارد به خدا با خبرم می گذرم از تپش روضه که خود غرق عزایی، تو خودت کرب و بلایی، قسمت می دهم آقا به همین روضه که در مجلس ما نیز بیایی، تو کجایی ... تو کجایی...

اي مهدي اي كرانه اميد دلها همه به تيرگي گراييده، يتيمان همه تنهايند، تا كه دست پر عطوفت تو بر سرشان قرار گيرد اي مهدي، اي ساحل آرامش دلهاي مومنین در تب و تاب است تا تو به پا خيزي! اي مهدي اي زورق نجات جهان پر تلاطم است، كشتيهامان همه در هم شكسته اند، و شيفتگانت چشم به سوي تو دوخته اند تا تو بيايي اي مهدي اي صبح پيروزي شب به دراز كشيده و مردمان همه خفته اند و تنها چشم پر التهاب ياران توست كه قيام پر شكوه تو را انتظار مي كشند تو بيا تا شكوفه هاي اميد بشكفند تو بيا تا كاسه هاي خون رنگ آلاله ها بخندند تو بيا تا بلبلان خوش الحان نغمه جان فزاي روز پيروزي را سر دهند تو بيا تا كه سبزه زاران طراوت نو گيرند اي مهدي، اي دست تواناي يزدان ذوالفقار بر دست گير كه ستمگران مغرور شده اند اي مهدي، اي خزانه دانش ايزدي پرچم دانش را برافراز كه جهل و ناداني جهان گير شده است اي مهدي، اي چشم بيدار خداي منّان كشتيهامان به گِل نشسته و منتظریم تا بیائی اي مهدي، آنگاه که بیائی شمیم ظهورت جهان را عطر آگین کند و بشریت را به ساحل عبودیت و صلح و دوستی رهنمون شود
به زمين و آسمان چشم دوخته ام اما انگار هيچ نمی بینم... فقط می شنوم که می گویند همه هستند و زندگی زیباست! اما زندگی بی تو چگونه زیباست! نمی دانم چرا از تو نشان نمي یابم حال آنکه عطش ديدار تو، مجنونم کرده و در هر که مي نگرم از تو نشان مي جويم و به هرکجا مي رسم نام تو را مي پرسم مبادا عابر آن کوچه بوده باشي و من مثل هربار دير آمده باشم ....اين کوله بار سنگيني که بر دوش گرفته ام ... چيست؟ انتظار... فراق... تنهائی... و یا فاصله... آه که چقدر از فاصله مي ترسيدم ولی افسوس... اکنون گرفتار آنم! چقدر از زمستان مي ترسيدم ولی افسوس... اکنون در بند آنم! چقدر از دوري مي ترسيدم و حالا از عزيزترينم دورم! دور... خیلی دور... یا نه! شاید خیلی نزدیک... نمی دانم شاید اینجا بوده ای که بوی سیب به مشام میرسد... و انگار مثل هربار من دير رسيده ام! کاش می دانستم اينجايي که من هستم، باتو چقدر فاصله است ؟ چقدر فاصله تا ديدار؟ چقدر فاصله تا سیراب شدن؟ چقدر فاصله تا ظهور؟ به امید حضور در عصر زیبای ظهورت!
مهدی جان! هرجا هستی سرت سلامت و دلت گلستان شادی و لبت خندان باد! پسر فاطمه! چقدر برای من سخت است که همه را ببینم ولی از تو نشانی نیابم... این عطش دیدار تو را چه کنم این کوله بار سنگین دوری را کجا ببرم... ای کاش میدانستم کجائی... ای کاش فقط یکبار می دیدمت... و خاک پایت میشدم. ای یوسف زهرا! «کربلای انتظار-عطش دیدار» تقدیم به لحظه ظهورت
اللهم عجل فی فرج مولانا صاحب الزمان

نوشته‌های پیشین

پیوندها

BLOGFA.COM

عطش دیدار... گو گدايان در اين خانه بيايند که ما از گدائی به در خانه تو میر شدیم

زهرا(س) اگر نبود

نوشته‌های پیشین

پیوندها